ธุรกิจให้บริการกับภาษีหัก ณ ที่จ่าย

     ต้องทำความเข้าใจประเภทของธุรกิจที่มุ่งค้าหากำไรก่อนว่า ประมวลรัษฎากรได้แบ่งธุรกิจออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ ก็คือ 1. ธุรกิจขายสินค้า กับ 2. ธุรกิจให้บริการ ซึ่งได้บัญญัติความหมายไว้ในมาตรา 77/1 (8) และมาตรา 77/1 (10) ดังนี้
     มาตรา 77/1 (8)
     “ขาย หมายความว่า จำหน่าย จ่าย โอนสินค้า ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือค่าตอบแทนหรือไม่ และให้หมายความรวมถึง
     (ก) สัญญาให้เช่าซื้อสินค้า สัญญาซื้อขายผ่อนชำระที่กรรมสิทธิ์ในสินค้ายังไม่โอนไปยังผู้ซื้อเมื่อได้ส่งมอบสินค้าให้ผู้ซื้อแล้ว หรือสัญญาจะขายสินค้าที่เป็นไปตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนดโดยอนุมัติรัฐมนตรี
     (ข) ส่งมอบสินค้าให้ตัวแทนเพื่อขาย
     (ค) ส่งสินค้าออกนอกราชอาณาจักร
     (ง) นำสินค้าไปใช้ ไม่ว่าประการใด ๆ เว้นแต่การนำสินค้าไปใช้เพื่อการประกอบกิจการของตนเองโดยตรง ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด
     (จ) มีสินค้าขาดจากรายงานสินค้าและวัตถุดิบตามมาตรา 87 (3) หรือมาตรา 87 วรรคสอง
     (ฉ) มีสินค้าคงเหลือและหรือทรัพย์สินที่ผู้ประกอบการมีไว้ในการประกอบกิจการ ณ วันเลิกประกอบกิจการ แต่ไม่รวมถึงสินค้าคงเหลือและหรือทรัพย์สินดังกล่าวของผู้ประกอบการซึ่งได้ควบเข้ากันหรือได้โอนกิจการทั้งหมดให้แก่กัน ทั้งนี้ ผู้ประกอบการใหม่อันได้ควบเข้ากันหรือผู้รับโอนกิจการต้องอยู่ในบังคับที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 82/3
     (ช) กรณีอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง”
     มาตรา 77/1 (10)
     “บริการ หมายความว่า การกระทำใด ๆ อันอาจหาประโยชน์อันมีมูลค่าซึ่งมิใช่เป็นการขายสินค้า และให้หมายความรวมถึงการใช้บริการของตนเอง ไม่ว่าประการใด ๆ แต่ทั้งนี้ ไม่รวมถึง
     (ก) การใช้บริการหรือการนำสินค้าไปใช้เพื่อประกอบกิจการของตนเองโดยตรง ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด
     (ข) การนำเงินไปหาประโยชน์โดยการฝากธนาคาร หรือซื้อพันธบัตร หรือหลักทรัพย์
     (ค) การกระทำตามที่อธิบดีกำหนดโดยอนุมัติรัฐมนตรี” หากพิจารณาจากกฎหมายดังกล่าวข้างต้นจะพบว่า คำว่า “บริการ” ประมวลรัษฎากรได้กำหนดความหมายไว้คือ การกระทำใด ๆ อันอาจหาประโยชน์อันมีมูลค่าซึ่งมิใช่เป็นการขายสินค้า นั่นหมายความว่า หากการกระทำใด ๆ ที่ไม่เข้าเงื่อนไขในมาตรา 77/1 (8) คำว่า “ขาย” จะต้องถือเป็นการให้บริการทั้งสิ้น เช่น การให้บริการทั่วไป การรับจ้างทำของ การรับเหมาก่อสร้าง การโฆษณา การให้เช่าทรัพย์สิน การทำประกันภัย ค่าขนส่ง ซึ่งถือเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งผู้จ่ายเงินที่เป็นนิติบุคคลมีหน้าที่ต้องหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ตามคำสั่งกรมสรรพากรที่ ท.ป.4/2528 ซึ่งกำหนดให้หักค่าบริการแต่ละประเภทมีอัตราการหักไม่เท่ากัน
     อย่างไรก็ดี มีการจ่ายเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) แห่งประมวลรัษฎากร เฉพาะที่เป็นเงินได้จากการให้บริการ เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) แห่งประมวลรัษฎากร ได้แก่ เงินได้จากการธุรกิจ การพาณิชย์ การเกษตร การอุตสาหกรรม การขนส่ง หรือการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40 (1) ถึง 40 (7) แห่งประมวลรัษฎากร การจ่ายค่าบริการดังกล่าวไม่รวมถึงการจ่ายค่าบริการดังต่อไปนี้ ที่ประมวลรัษฎากรได้กำหนด “ยกเว้น” ไม่ต้องหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย